POEMA A MONTE LOURO

Monte Louro

as pedras baleirándose por dentro,
Minerais rotos desfacendo seixo,
oferta de acougo
á que ninguén atende.
É esta luz á que non deixa oír
outras chamadas,
é o louleo na xunqueira
enganando os sentidos
vento      vento     marcando o rumbo ó caos.               

Nunha existencia paralela
faríamos unha casa, un faro
no seu cúmio de batracio,
as ras cantarían á noite
para espantar as avésporas
do insomnio. O toxo cismaría
en florecer todo o ano
as súas espiñas tradeando na man
un furado cada mes
o prezo da viaxe.

Mais non esperes
que o prezo desta viaxe
sexan uns poucos furados

Marilar Aleixandre
De "Catálogo de Velenos" Premio Esquío 1998.

           Artigo para a Eiroa:

¿ONDE É QUE FICA MONTE LOURO?
Non pretendo polemizar, e ben sei, que precedidas polas discusións lingüísticas que ocupan unha proporción considerable nos rifirrafes do país, as xeografías tamén dispoñen do seu espacio, pero de verdade; ¿onde é que fica MonteLouro?

Se é certo que hai quen o sitúa nun punto da ría Muros,precisamente onde comeza a divisarse o mar aberto (e digo comeza porque só podo concibir unha dirección no camiño de Santiago a Fisterra, e é cara o oeste), seica hai outrosbque o ubican nalgún punto de difícil determinación no enorme plutón de granito que domina as gándaras de Budiño, é dicir nas ribeiras do río Louro -quen por certo xa se adiantaron ós outros Louros de Galicia creando unhas "Edicións do Louro"-. No caso de verificarse esta segunda hipótese, ben puidese ser que ese Monte Louro que se erguería a carón do faro de Budiño xa non exista máis, e que xunto con outros pedazos arrincados ó corazón da montaña polas voraces canteiras que trincan por todos os seus costados, se encontre neste intre esnaquizado en fragmentos, formando parte das cociñas ou dos pisosespallados polo país e ata por toda Europa.

Cabe aínda unha terceira posibilidade, que Monte Louro estea hoxe onde está,pero que non sexa esta ubicación definitiva e permanente, senón que o petón de dobre cumio chegase ata alí abaneado polos azares da tectónica de placas, desprendido doutro lugar, talvez Fisterra ou algún outro cabo da Costa da Morte, e que calquera día decida reanudar o seu periplo, sexa beireando acosta ata acougar nun emprazamento diferente, sexa retornando a Fisterra. E non se debe tilar de disparate esta idea, pois maiores extensiónsde terra, illas e penínsulas e ata a mesma India viaxaron así noutro tempo circumnavegandoo planeta.

Abalarían esta hipótese algúns datos que doutra forma teñen difícil explicación, como é a propia fala de Louro, máis próxima da fisterrá que non da muradana, por unha banda; pola outra a mobilidade que ó longo da Historia experimentou a Costa da Morte,onde houbo cabos e montes que mudaron de lugar, outros que viraron, e aínda outros que desapareceron, deixando só un nome. Así Fisterra, que debeu ser a fin da Terra na época dos romanos retrocedeu máis tarde, deixando a Touriñán como extremo máis occidental do continente. Así Duio, cidade desaparecida, engulida quen sabe se pola terra ou polo mar, da que só resta a memoria do nome, unha pedra fita e o brillo dos torques de ouro achados nunha leira. O cronista Froissart no século XV, menciona unha cidade nomeada Riele que existia entre A Coruña e Noia, pero ninguén, despois dese tempo, volveu a saber nada dela. E se é probable que Monte Louro volte un día a facer a travesía en sentido inverso ata quedar colado ó cabo da Nao, ou a Vilán (se os remuíños do xerador eólico non o envían máis alá do Mar de Fora), algúns dos seus tripulantes prepáranse con antelación, e escritores de Louro hai que xa pertencen ó Batallón Literario da Costa da Morte. Se cadra, no canto de preguntar ¿onde fica Monte Louro?, compriría indagar ¿cara onde irá MonteLouro?

Teño para min que sería fermoso, neste país de emigrantes e mariñeiros, contarmos cun monte, metade promontorio, metade barco, que non se conformase coa monotonía dun só emprazamento, e percorrese a beiramar coas velas despregadas. Tradición de barcas talladas na pedra tampouco nos falta.

Entre tanto, e mentres non dispoñamos de informacións máis precisas, eu suxeriría te-los ollos ben abertos, vixiar por se algún espía se agocha no interior das grandes penas ocas e desde alí trata de organizar a segregación de Monte Louro (é sabido que as segregacións adoitan ser organizadas por axentes estranxeiros), observar atentamente os liques por se cambian de cor.
Non vaia ser que unha mañá en que non vexamos Monte Louro por causa da brétema descubramos, cando se disipe a néboa, que xa non está alí, que, restaurados os dezaseis canóns do forte (ou ¿eran dez?) por se cómpre defenderse dos piratas, emprendeu unha singradura cara a un novo lugar.

Marilar Aleixandre
(do Batallón Literario da Costa da Morte)

                   Índice Eiroa                             Ir a "Louro e Literatura"