TRABALLAMOS EN TODO MOMENTO CO ANTIVIRUS  ACTIVADO  (sempre coa última versión actualizada) E PASÁMOLLO A TÓDOLOS ARTIGOS POLO QUE CONSIDERAMOS QUE ESTAMOS PROTEXIDOS ANTE CALQUER VIRUS. Cremos que te podes fiar, pero ¡xa sabes como son eses puñeteros!!

Ramón Bouzas Tobío.

0 SISTEMA IMPOSITIVO MUNICIPAL.

Hai temas, como este, que por prexuizos están vetados ao debate popular canso en realidade é indispensábel o seu coñecimento para poder facer unha valoración crítica daquelas cuestións sociais que son obxeto de abordaxe desde calquer caste de modelo de organización social. 0 presente trabarlo ten unicamente a intención de verter luz sobre a fivcalidade municipal, realizando unha análise crítica no marco dos criterios convencionais nos que se sustentan as teorias fiscais vixentes no mundo occidental Trata~se polo tanto dunha análise con pretensión divulgativa sobre a parte do sistema tributario que afecta no plano municipal para reforzar un único xuizo de valor; é negativa para a sociedade galega a mentalidade de subsidio creada no noso país pola dereita, nun aspecto ético porque se fúndamenta no engaño e no sentido político-económico porque poténcia a submisión das e dos cidadáns ás instancias políticas e non deixa ver a necesidade de abrir un debate o máis ámplio posíbel de cais deben ser as prioridades políticas democráticamente definidas e posteriormente de obrigada asunción por parte da administración pública.

Introdución.
A-facerda municipal no estado español quedou estabelecida a través da- te¡ 39/1988, Reguladora das Facendas Locais, en sintonia cos preceptos constitucionais ao respecto. En lifíás xerais, o cadro impositivo local está conformado por cinco figuras impositivas:

* Imposto sobre bens imnóbeis.
* Imposto sobre o incremento do valor dos terreos de natureza urbana.
* Imposto sobre á construción, instalacións e obras.
* Imposto sobre actividades económicas.
* Imposto sobre veículos de tración mecánica.

Os cais serven de instrumentos para a recaudación dos tributos próprios, de xeito tal que facilitan que sexa a administración municipal, en contraposición a comunidades autónomas e diputacións provinciais, a instancia político-admínistrativa que goza dun maior grao de autonomia fiscal, entendida como maior descentralización e responsabilidade.
Ademais, é neste nivel onde os tributos próprios e as transferencias manteiften unha composición razoabelmente equilibrada, evitando a acusada asimetría nos gastos e ingresos nas restantes facendas territoriais.

Eficiéncia e xustiza social; un binómio necesario.
A caréncia de autonomia fiscal provoca a aparición de comportamentos e feitos económicos negativos como son a creación de llusións financieiras sobre a gratuidade dos servizos públicos, xeración de relacións políticas confusas, a creación de culturas de subsidio, ou en definitiva a non aparición de pautas de comportamento racionáis en aras da instauración dun sistema eficiente no sentido económico, ou sexa pregada as seguintes esixéncias:

a) Axuste entre necesidades sociais e provisións públicas.
b) Identidade entre beneficiarios e financiadores dos servizos públicos.
c) Seleción de instrumentos e custos da sua aplicación.
d) Capacidade de xestión tributarla e minimización de custos administrativos e de cumprimento.
e) Análise técnica de alternativas na produción-xestión de servizos.

Vislumbra-se, desta maneira, unha problemática xeral a todos os estados de Europa Occidental, que nos aboca se temos en consideración a necesidade de superar o grave défice democrático que supón o non recoñecimento dos povos e nacións sen estado de toda Europa a unha situación que demanda reformas institucionais de tipo estructural, e unha muda sustancial nas ideas e comportamentos sociais.
Cinguindo a nosa análise a Galiza e segregando as areas urbanas para reducir a análise aos concellos rurais, o que consideramos fruitífero tendo en conta a extraordinaria importancia que tefíen no caso galego, ao englobar a gran parte da poboación total como causa da distribución demográfica dispersa.Polo tanto abordaremos o tema do sistema tributario nas zonas non urbanas de Galiza tendo en conta tamén os dous eixos vertebradores do entramado socio-cultural do noso país, a parroquia e a comarca, asumindo como premisa de fondo a necesidade de adecuación da estrutura do sistema impositivo ás estruturas sociais sobre as que operan como forma de evitar efeitos perniciosos.

A parroquia: criterio de contranestación.
A parroquia entendemo-la como ente poboacional realmente existente nunha conceición soclolóxica das nosas institucións colectivas historicamente definidas, esto é como peza básica de feito das relacións interterritoriais sociais e políticas.Este é o caracter outorgado polas teorizacións de estudosos da talla de Ramón Otero Pedraio e Castelao o que explica que o recoñecimento xurídico e administrativo da parroquia estexa recollído no articulado do Estatuto de Autonomia de Galiza, ainda que por falta de vontade política dos sucesivos gobemos autonómicos, sempre sustentados até o de agora por partidos de obediencia estatal, non están debidamente desenvolvidos.
No tocante as previsíbeis repercusións que teria o desenvolvimento do recoñecimento legal da parroquia no ámbito concreto das facendas territorials, albiscase un carreiro que facilitaria a adecuación do sistema fiscal á realidade social na que se inxire e a que pretende dotar de instrumentos para a sua organización económica.
Este recoñecimento leva-nos da man a un contexto político no que prevaleza a eficiencia, no sentido antes sinalado, e a unha mais congruente aplicación do critério de contrapestación, ou sexa do principio de beneficio, en virtude do cal o contribuinte pagará en función do que recebe en servizos públicos. Pols, nunha parroquia debido a sua dimensión e a relativa facilidade de formación de opinións comúns sobre cais son as necesidades sociais, resultará mais fácil detectar as preferencias dos seus residentes.
Queda prantexada a solución ás duas primeiras esixéncias as que temos vinculada a eficiencia económica; a facenda local coheceria mellor as necesidades socials, e tamén combatiría a dicotomia na percepción do contribuinte entre beneficiarios e financiadores. Velaí as avantaxes dun sistema multiunitário descentralizado de gobemo.

A comarca: comunidade físcal óptima.
Non obstante, considerando unicamente a parroquia, estamos faltando ao principio de eficiencia non sentido de non respetar as tres últimas esixéncias que temos tomado en conta, polo que o funcionamento da administración tributario ten'a satisfeito o problema do custo de cumpnmento pero dispararia-se o custo de administración.
Para superar estas deficéncias, a saída máis consecuente na nosa nación seria asignar-lle categoría de comunidade fiscal óptima á comarca, tentando condicionar o proceso de comarcalización na direción de conquerir maior riqueza conceítual, que inclua preocupacións fiscais, perfilando así o diseño dun ente xurídico-político que leve incorporada a adecuación a un diseño de tama?ío óptimo de xurisdíción tributario.

Conclusión.
É preciso que o povo galego dispofía dun sistema tribután'o propno que contemple a idiosincrasia do país, as características específicas que converten a extrapolación de modelos ideados para outras sociedades nun perxuizo para o desenvolvimento económico incluso daqueles seitores nos que disponemos de avantaxes comparativas na división internacional do trabarlo.
Tamén e interesante destacar que a asignación de fondos públicos que nutre os orzamentos dos organismos oficiais saen do peto das traballadoras e traballadores fundamentalmente e en ningún caso dos caciques adscritos ao partido gobernante, polo que en matéria tributario na Galiza está plenamente vixente a vella reivindicación de que o do povo para o povo, porque non imos as galegas e galegos estar permanentemente enganados e sometidos ao que Castelao denominou" tiranía da le¡ única ", fácilmente superábel cando Galiza teña peso político específico no concerto estatal e mundial, cando o povo galego outorgue a súa confianza a forzas políticas que se deban unicamente á defensa dos intereses económicos e sociais da sociedade galega.

Índice Eiroa